Elke dag zag ik meer. Toen ik tegen mijn man zei dat ik aura's kon zien, antwoordde hij : "Nou
fijn. Wat moet je daarmee?" Ik wist het niet.
Wat moest ik doen? 's Nachts zag ik beelden, beelden van compleet andere werelden. Landschappen, zo mooi. Maar ook onbegrijpelijke
beelden. Ingewikkelde figuren en patronen. Beelden van mensen, die ik als toeschouwer kon waarnemen. Wie zijn dat? Wat heb ik met hen te maken? Wat zijn dit voor werelden, waar ik in kijk?
Waarom had
ik eigenlijk gestudeerd? Al die kennis, was dat allemaal voor niets? Waarom had ik in mijn studie niets gehoord over aura's? Ik zag ze, steeds beter, maar ik wist er geen raad mee. Ik kon maar niet geloven dat die
kleuren die ik zag met psychologie te maken hadden. Met zichtbare psychische informatie over mensen.
Ik word voor gek verklaard als ik hiermee aan kom, dacht ik. Als ik zeg : "iemand die boos
wordt krijgt een rode wolk om zich heen", dan word ik uitgelachen. Om mijzelf heen zag ik een helder geel energieveld. Pas later begreep ik dat dit het "mentale" veld is, het "denkveld" dat bij mij zo ontwikkeld was.
Helder denken, dat kon ik zo goed. Maar alles wat ik zag en hoorde en waarnam, kon ik met mijn verstand niet verklaren. Als ik door de supermarkt liep, kreeg ik bij een boodschappende dame een beeld van een grote
langharige stinkende hond. Wat is dat? Heeft zij zo'n hond? Als ik langs de sloot fietste, hoorde ik een een klagelijk kattengejank. Wat is dat? Heeft daar iemand een nest met katten verzopen? Tussen de huizen, of in de
lucht, zag ik stralen, gekleurde bollen. Bovendien werd ik mij er langzaam van bewust dat ik niet alleen was. Van gidsen of geestelijke begeleiders had ik nog nooit gehoord, maar ik besefte al gauw dat ik er meer dan
een had. Er kwamen ook zinnen in mijn hoofd die niet van mij waren.
Was ik gek aan het worden? Ik wist het niet meer. Ik werd opeens heel opstandig en besloot dat ik niets meer wilde horen of zien. Dan zou
het vast beter met me gaan.
