Home

Mijn ontdekking

Crisis

Leren voelen

Leren vertrouwen

MIJN ONTDEKKING

 In de bibliotheek vond ik een boek over ontspannen en werken aan jezelf vanuit een rustige bewustzijnstoestand waarbij jouw hersenen alpha-golven produceren. In een cursus van twee weekenden kon je leren hoe dat moest. Ik gaf me ervoor op en ging er – nu anderhalf jaar geleden - naar toe.

 Tijdens de eerste ontspanningsoefening, met gesloten ogen, zag ik allemaal kleuren om me heen. Ik was altijd een dagdromer gebleven. Het verbaasde me hoe gemakkelijk en eenvoudig het me af ging om me te ontspannen en te visualiseren.  In de week die volgde voelde ik me heel rustig worden, heel anders. Ik ben altijd stil en teruggetrokken geweest, nooit druk of zenuwachtig. Maar deze rust van binnen was heel anders. En toen begonnen de bijzondere waarnemingen

Tijdens de training zat ik in de pauze een sigaret te roken (ik rookte toen nog). De liftdeur ging open en er stapte een jongeman uit die ik niet kende. Hij liep naar een vrouw toe die ik ook niet kende. Opeens zat er een zin in mijn hoofd. Nog geen seconde later sprak de jongeman die zin uit tegen die vrouw. Ik zat daar met stomheid geslagen.

 Natuurlijk heb ik altijd geweten dat telepathie bestaat. Maar zo precies, zo woord voor woord een hele zin opvangen, en dan nog van een vreemde! Ik kon het niet geloven.

 Ik voelde van alles, maar begreep niet wat het was. En een paar dagen later begon ik aura's te zien.

HELDERZIEND? IK?

 Ik ben een verstandsmens.

 Altijd eerst rustig ergens over nadenken voor je iets doet. Maar ik heb wel altijd geweten dat ik veel beslissingen neem zonder na te denken. Gewoon omdat ik 'weet' wat het beste is. De redenen waarom ik iets deed, bedacht ik er dan later wel bij.

 Als een schok kwam de herinnering terug. Als puber zag ik vaak, vlak voordat ik in slaap viel, gezichten of andere haarscherpe beelden voor me. Ik schrok daarvan en deed dan snel het licht aan. Vaak werd ik bang van die beelden, niet omdat ze eng waren, maar omdat ze zo echt waren terwijl ik toch niet sliep. Ik vertelde het wel eens aan mijn vriendinnen of mijn ouders, maar iedereen dacht dat ik dan toch al in slaap was gevallen en dat het een soort droom moest zijn. Ik wist wel beter.

 De beelden kwamen nu weer terug. Deze keer wilde ik niet bang zijn en besloot uit te zoeken waar ze vandaan kwamen.  Ik heb heel veel gelezen in mijn leven, maar nog nooit iets van een helderziende, een paragnost of een medium. Dat heeft toch niets met mij te maken, dacht ik altijd.

 Toen ik een boek las van een paragnost die de beelden voor zijn ogen beschreef, liepen de tranen over mijn wangen. Ja, dacht ik, dit is het. Het is als een film voor je ogen, buiten jezelf, haarscherp, zo echt. Je ziet de beelden met je ogen open en met je ogen dicht.  Dat maakt niet uit. Maar deze schrijver was een paragnost, een helderziende. Wat hij allemaal zag en wist! Dat had toch niets met mij te maken, ik wist immers niets!

 Toen ik meer boeken las, begreep ik dat het om een proces gaat, om een langzame ontwikkeling. Veel helderzienden begrijpen in het begin weinig van hun eigen waarnemingen. Die beelden moest ik nog leren vertalen. Eerst moest ik leren vertrouwen op mijn eigen waarnemingen. En dat was bij mij zomaar niet gebeurd.