|
Scenario-denken
Al van jongs af aan heb
ik geleerd mijn verstand (goed) te gebruiken. Zelf ervaar ik de voordelen, maar met hetzelfde verstand kan ik me het ook moeilijk maken. Ik ga namelijk een situatie uitanalyseren, waarbij alle vertakkingen aan bod
komen. Ja, zelfs het stipje op de derde zijvertakking van de tweede hoofdvertakking van de boom wordt door mij, met oog voor detail, ingetekend.
In veel situaties (bijvoorbeeld werk) komt dit me heel goed van pas. In
situaties die behoren tot de lessen die ik mag leren, lessen die aan liefde zijn gerelateerd, kan ik de 'mentale kaart' helemaal uittekenen.
Met goede vrienden en vriendinnen kwam ik erachter dat bij mij een bepaald
basisvertrouwen in het leven ontbreekt. Een vertrouwen van 'het komt wel goed'. Daarom kan ik me zorgen maken en wanneer je zorgen hebt, ga je dit mentaal controleren.
In plaats van met mijn verstand de spanning weg
te nemen, moet ik er dus voor zorgen dat die spanning er sowieso niet is. Dan doe ik niet meer aan symptoombestrijding. Dit betekent dus twee situaties (ik doe het weer):
A: zorgen hebben en met mentale truukjes dit oplossen
B: zorgen hebben, dit gewoon ervaren zonder al te veel mentale truukjes en dan zien dat het goed komt op hoger niveau
In het eerste geval blijft mijn korte
termijn satisfactie hoog, maar verandert niet de kern. In beide gevallen had ik zorgen en komt het goed. In het laatste geval heb ik de angst, dat het niet goed komt, durven loslaten door vertrouwen in het leven te
hebben, waardoor ik me geen zorgen meer hoef te maken.
Scenario-denken resulteert in het ontstaan van verwachtingen die bestaan uit krachtige gedachten. Helemaal los van verwachtingen leven lijkt me onmogelijk.
Dat is net zoiets als ergens geen gevoelsmatig oordeel over hebben. Scenario-denken is een eigenschap van me. Gelukkig heb ik geen slechte eigenschappen, maar ook geen goede. Ik heb alleen eigenschappen die soms
functioneel, dan wel disfunctioneel voor mij en anderen kunnen zijn.
|
