Index

En toen waren er ineens...
Het leren kennen van de anderen.
Verhalen alters en buitenstemmen.   
Hoe een alter een lichaam steelt
Verhalen alters deel 2
Verhalen alters deel 3    
Alters en verslavingen
Alters, samenwerking en samenvloeiing  
Alters, zelfbeschadigingen en zelfmoordpogingen

De eerste kennismaking.

Ik werd me in 1995 pas voor het eerst bewust van dat ik niet alleen was, maar dat ik uit meerdere persoonlijkheden bestond. Het was op een dag dat ik uit tiel kwam, en met iemand stond te praten. Ik wou zeggen hoe mijn naam was en ineens hoorde ik mezelf zeggen, hallo ik ben Carola. Ik was meteen van de kaart, en vroeg me af wat er nu weer aan de hand was.
Verdorie ik wist toch wel wie ik was en wat mijn naam was. In het gesprek wat ik vervolgens met Carola had, en wat zich in mijn hoofd afspeelde, vertelde ze me dat ze al jaren lang bij me was. Ik vertikte het te accepteren en vertelde haar dat ze op moest rotten, dat het mijn leven was, en dat ze daarin niets te maken had. Carola lachten alleen maar, en vroeg me toch maar eens erover na te denken of ik wel wist hoe mijn leven was. Dagenlang liep ik me af te vragen wat er toch met me aan de hand was. Ik had altijd wel hele gesprekken en discussies gehad met mezelf, maar het had nooit een naam gehad. Ook kreeg ik steeds meer beelden te zien van een meisje van een jaar of 18, met lang zwart haar. Sinds die tijd ging ik vaker op mijn gedachtes letten. Carola liet me merken dat in de periodes dat zij het overnam, ik totaal niets meer wist, De tijd was er voor mij niet meer. Hierdoor werd ik steeds angstiger, wat gebeurde er toch??

Op een avond was Carola op stap gegaan, en het enige wat ik er van opmerkte was dat ik 's-Morgens wakker werd in het bed van mijn zoontje. Toen ik me afvroeg hoe ik daar terecht was gekomen, liet Carola mij de beelden zien van de avond ervoor. Ze was lekker met een collega van mij de kroeg in geweest, en had daar een jongen opgepikt. Ik schrok me wezenloos en belde meteen mijn collega op. Deze kwam meteen, en haar nam ik toen als eerste in vertrouwen van wat zich er bij mij afspeelde. De jongen kende ik vanuit de winkel, en ik wist dat hij stukke jonger was dan ik, Dit mocht van mij niet doorgaan.
De dagen daarna probeerde ik de overhand te blijven houden, maar ik kon er niets tegenin brengen. Steeds weer maakte zij een afspraak met hem, en ik stond wat dat betreft buitenspel. Ze vertelde stefan ook allerlei dingen waar ik me totaal niet bewust van was. Mijn begeleiders in Tiel bij Jomanda vertelde me dat het te maken had met een verwerking en dat ik er tegenin moest gaan. Maar hoezo verwerking, hoe moest ik er tegen in gaan.
Toen ik daar te horen kreeg dat de begeleiding zou stoppen als ik niet stopte met die relatie, konden ze het allemaal van mij bekijken. Ik gaf het vechten op. Vanaf dat moment ging het ook beter, en werd ik me meer bewust van de periodes dat carola het overnam. We werden zogezegd vriendinnen. Carola liet me ook beelden zien uit haar leven. Ik zag haar als 7 jarig meisje op een landgoed spelen bij een groot wit huis Ze was er heel gelukkig maar dat veranderde daarna snel. Op een dag was ze getuigen tussen de ruzie van haar ouders en haar moeder vertrok op haar paard, en kwam niet meer levend terug. Ze had haar nek gebroken. Carola was toen 9 jaar. Er was in huis  een oudere vrouw die de schuld van de dood op Carola schoof, en Carola mocht haar moeder ook niet meer zien. Haar vader was veel voor zaken van huis en Carola was dus alleen met haar verdriet. Toen ze toch probeerde de kamer in te gaan waar haar moeder lag opgebaard, werd ze betrapt, de kamer uitgesleurd en van de trap afgegooid. Hierdoor raakte ze verlamd. Ze werd tot haar 12de uit huis geplaatst. Toen ze terugkwam op het landgoed was er niets meer over van het vrolijke meisje wat ze altijd was geweest. Ze leerde een schilder kennen die op een huisje op het landgoed woonde en kreeg een verhouding met hem. Hoewel hij al 29 jaar was, was ze erg gelukkig, en hij leerde haar weer lopen. Haar vader kwam echter toen ze 14 jaar was achter de verhouding en de schilder werd van het landgoed gegooid. Carola kwam er een paar weken later achter dat ze zwanger was. Ze zocht veel troost bij het graf van haar moeder, en in het huisje van haar schilder, waar ze hele gesprekken met hem hield. Ze kreeg een zoontje wat ze Daniel noemde. Toen Carola 18 was sloeg het noodlot op nieuw toe. Haar zoontje verdronk in de vijver naast het huis. Carola pleegde hierna zelfmoord, Ze hing  zichzelf op.  Deze beelden kwamen stukje bij stukje, en naar een paar maanden was de film voor mij compleet. Als ik deze beelden zag, voelde ik er ook haar angsten en verdriet bij. In stefan herkende ze haar schilder uit dat leven, en in mijn jongste zoontje, haar zoontje. Ik was bang dat ze nu ook haarzelf iets aan zou doen, en mij ook daarmee in gevaar zou brengen. Vooral omdat er al eerder zelfmoordpogingen gedaan waren, waar ik niets van af wist. Maar al snel merkte ik dat die angst ongegrond was, omdat ze de pijn en verdriet had ft kunnen delen. Op een healing van Jomanda hebben we afscheid van elkaar genomen. Nadat ze in het dagboek voor mij, stefan en joshua een boodschap had achtergelaten. Het afscheid was heel mooi . Ik zag hoe twee engelen naar beneden kwamen op haar op te halen. Nog enkele weken zocht ik troost bij haar woorden in het dagboek. Ik voelde me ontzettend leeg. Op onze vraag of ze al die tijd alleen was geweest, had ze alleen maar gelachen, en had ze me een bloem gegeven. Het antwoord zou die bloem geven. Bij het tellen van de blaadjes kwamen we op 36 uit, maar begrepen niet waar dat voor stond. De rust was terug…. Maar niet voor lang